بسم الله الرحمن الرحیم

محرم آمد و باز بوی اسپند از کوچه پس کوچه ­های شهرها و روستاهای ایران به مشام می­رسد. دوباره پرچم­های سرخ و سیاه و سبز، نماد غربت می­شود. آسمان هم که این روزها همه­­ اش بارانی است. انگار آسمان فراموش کرده است که در این روزها نباید "باران" بباراند

« زان تشنگان هنوز به عیوق می­رسد                 فریاد العطش ز بیابان کربلا »

شاید من باب " ما اعظم مصیبتها فی السموات و الارض"، آسمان این روزها باران می­گرید.

صدای ناقه­ های غمناک کاروان عاشورائیان تاریخ به گوش می­رسد. خورشید انسانیت در حال غروب در سرزمین کربلاست. و"ماه" عاشورا در آسمان مه گرفته ظلمات سال شصت و یکم هجری در حال طلوعیدن است. چه زخم عمیقی بر بدنه فطرت انسانی پیدا شده است. اهل آسمانها دلهره­ای عجیب دارند. گویا عرشیان، پشیمان خلقت فرشیان شده­اند ولی چه کنند که خالق­شان فرموده "انی اعلم ما لا تعلمون" و باید بار غصه این روز واقعه را به دوش غم کشند و مهر سکوت بر لب زنند.

این روزها دو، سه تا کتاب روی میز کارم است. هرگاه وقتی خالی می­یابم تورقی می­کنم. فتح خون شهید آوینی، حماسه حسینی شهید مطهری و کتاب تبیین جامعه شناختی واقعه کرب و بلای آقای مریجی. مرحوم آوینی در کتاب فتح خونش تعابیر ذوقی و لطیفی در باب عاشورا و کربلا دارد که خیلی زیباست و ترجیح دادم این پست را با عباراتی از او به پایان ببرم.

اي دل، نيك بنگر كه زبان رمز، چه رازي را با تو باز مي‌گويد: كل ارض كربلا و كل يوم عاشورا. يعني اگر چه قبله در كعبه است، ‌اما فاينما تولوا فثم وجه الله. يعني هر جا كه پيكر صد‌پاره تو بر زمين افتد، آنجا كربلاست؛ نه به اعتبار لفظ و استعاره، كه در حقيقت. و هرگاه كه علم قيام تو بلند شود عاشوراست؛ ‌بازهم نه به اعتبار لفظ و استعاره. و اگر آن قافله را قافله عشق خوانديم در سفر تاريخ، يعني همين.

ليرغب المومن في لقاء ربه ... عجب رازي در اين رمز نهفته است! كربلا آميزه كرب است و بلا ... و بلا افق طلعت شمس اشتياق است. و آن تشنگي كه كربلاييان كشيده‌اند، تشنگي راز است. و اگر كربلاييان تا اوج آن تشنگي- كه مي‌داني- نرسند، چگونه جانشان سرچشمه رحيق مختوم بهشت شود؟

   آن شراب طهور كه شنيده‌اي بهشتيان را مي‌خورانند، مكيده­اش كربلاست و خراباتيانش اين مستانند كه اين­چنين بي‌سر و دست و پا افتاده‌اند. آن شراب طهور را كه شنيده‌اي، تنها تشنگان راز را مي‌نوشانند و ساقي‌اش حسين است؛ حسين از دست يار مي‌نوشد و ما از دست حسين.

الا يا ايها الساقي ادر كأساً و ناولها

كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكل‌ها